Ανθρωποι και υπάνθρωποι

Θέλω να ουρλιάξω, αλλά βρίσκομαι καθηλωμένη στον καναπέ μου. Η ψυχή μου βράζει απο οργή. Η ντροπή και η ταπείνωση που νιώθω και θέλω να ξεσπάσω, δεν οφείλονται σε δικές μου πράξεις ή παραλείψεις, αλλά μονάχα στο ότι ανήκω στο δολοφονικό γένος των ανθρώπων. Δηλώνω αδύναμη, γνωρίζοντας καλά πως έχω ευθύνη ως πολίτις αυτού του κόσμου για τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία Μας.
Συνεχίζεται ευσυνείδητα ο "εκπολιτισμός" των αγρίων του Ιράκ. Δεν βασανίζει πλέον ΜΟΝΑΧΑ ο αμερικανικός στρατός. Δίδαξε την "τέχνη" στους ντόπιους κι έτσι, σήμερα που μιλάμε, βασανίζει και η επίσημη αστυνομία και οι παραστρατιωτικές οργανώσεις, που συνεργάζονται με τους αμερικανούς. Ο ιρακινός Χατζ Αλή, που υπέστη βασανιστήρια, απολύθηκε, ζει τώρα στην Ιορδανία και ηγείται οργάνωσης εναντίον των βασανιστηρίων στο Ιράκ, ζήτησε βίζα απο τα προξενεία Ιταλίας και Αυστρίας για να έρθει στην Ευρώπη και να ζητήσει την παρέμβαση της Ε.Ε. ώστε να σταματήσει αυτό το αίσχος, και αρνήθηκαν να του τη δώσουν. Είδα την εκπομπή «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» στην ΕΤ1 και ένιωσα τόσο ένοχη... Ανοιξα και διάβασα σχετικές ιστοσελίδες, αυτές εδώ:
exandas
BBC.GR
indymedia.org

Δεν γράφω για τα βασανιστήρια που γίνονται στο Γκουαντανάμο, επειδή εκεί πέρα ΔΕΝ ισχύει η Συνθήκη της Γενεύης. Αχ, βρε Γενεύη, γιατί; Δεν ήξερες πού πέφτει το Γκουαντανάμο; Δε ρώταγες; Στο Ιράκ, βέβαια, γίνονται τα ίδια βασανιστήρια, αλλά, τι σημασία έχει;

Ας κοιμηθούμε τώρα στους καναπέδες μας, να δούμε τι όμορφα και ροζ όνειρα θα δούμε... Ιδια με τα σκελετωμένα κορμιά, τα ραντισμένα με χημικά και χιλιοτρυπημένα απο καλώδια ηλεκτροσόκ...

Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΥΡΗ

αλλά... το Ιράκ πέφτει μακριά... όμως... τα νέα όπλα πάνε παντού...